Η ευτυχία είναι σαν τον κύβο του Ρούμπικ. Οι συνδυασμοί για να τη βρεις είναι αμέτρητοι και ο χρόνος που απαιτείται για να καταλήξεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα άγνωστος!!!

Προτεινόμενη ταινία: Το κυνήγι της ευτυχίας

Στο έλεος της φύσης και της χούντας

Ο κυκλώνας στη Μιανμάρ (Βιρμανία) σκότωσε ανθρώπους, έπληξε τους ορυζώνες, άφησε τη ρημαγμένη χώρα στο έλεος της χούντας.

Ξεπερνούν τους 100.000 χιλιαδες οι νεκροί από τον κυκλώνα "Ναργκίς" και τα 2.000.000 οι άστεγοι. Οι ασθένειες καραδοκούν τη στιγμή που η διεθνής κοινότητα περιμένει την άδεια των δικτατόρων για να επέμβει!

Ο τυφώνας που έπληξε τη χώρα το προηγούμενο Σάββατο είναι η χειρότερη φυσική καταστροφή που έχει βιώσει ποτέ η χώρα. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Χόρσει του ΟΗΕ εκατοντάδες χιλιάδες είναι εκείνοι που δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, τρόφιμα και φάρμακα.

Οι πληγέντες καταγγέλλουν το στρατιωτικό καθεστώς για πλήρη αδιαφορία να προειδοποιήσει τους κατοίκους ενώ φέρεται να γνώριζε ότι ο κυκλώνας βρισκόταν προ των πυλών. Η κατάσταση, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, είναι τραγική κυρίως σε παραποτάμιες περιοχές, όπου οι πλημμύρες και οι σαρωτικοί άνεμοι έσβησαν από το χάρτη ολόκληρα χωριά.

Το υπουργείο Εξωτερικών της Μιανμάρ έκλεισε τις πόρτες στα συνεργεία διάσωσης των ξένων χωρών, δηλώνοντας πως η χώρα "δεν είναι έτοιμη να δεχτεί συνεργεία διάσωσης, αλλά και ομάδες δημοσιογράφων από το εξωτερικό".

Ο Λάρι Τζέιγκαν αναλυτής του BBC και ειδικός σε ζητήματα νοτιοανατολικής Ασίας πιστεύει ότι αν η βοήθεια δεν φθάσει σύντομα στα θύματα το στρατιωτικό καθεστώς θα περιέλθει σε δύσκολη θέση: «Υπάρχουν ήδη μεγάλα προβλήματα στην χορήγηση τροφίμων. Τα αυγά για παράδειγμα ανατιμήθηκαν κατά 1000%. Αναμένεται επίσης στενότητα στο ρύζι. Οι στρατιωτικοί γνωρίζουν καλά ότι αν δεν καταβάλουν προσπάθειες να λύσουν ορισμένα τουλάχιστον προβλήματα θα βρεθούν αντιμέτωπες με διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες του πληθυσμού, ο οποίος θυμάται καλά τα γεγονότα του περασμένου Σεπτεμβρίου».

Τότε που το στρατιωτικό καθεστώς έπνιξε στο αίμα τις ειρηνικές διαμαρτυρίες βουδιστών μοναχών που διαμαρτυρήθηκαν εναντίον των βασανιστηρίων, δολοφονιών, βιασμών, ανεπιθύμητων γάμων και θρησκευτικών διωγμών. Ενάντια στη λιτανεία φόβου και τρόμου για πεντάχρονα παιδιά και παιδιά-στρατιώτες, στις πολιτικές εξόντωσης χιλιάδων Βιρμανών πολιτών που κατά καιρούς αποτολμούσαν να σηκώσουν σε μοναχικούς ώμους την ελπίδα της δημοκρατίας. Ενάντια στην οικονομική ασφυξία για τους πολλούς και τον απροσδιόριστο πλούτο για τους λίγους. Ενάντια στη στρατιωτική χούντα της Μιανμάρ, η οποία έχοντας πάρει το σχήμα κουλουριασμένης έχιδνας εξαπέλυσε το θανατηφόρο δηλητήριο εναντίον των διαδηλωτών που διεκδικούσαν δημοκρατία!

Haris Aleksiou - 13 savvato- 18/12/2007

Όταν τα βιώματα γίνονται Τέχνη...

Eλπίδα φώναξες...

Ελπίδα φώναξες καθώς την έβλεπες να τρέχει…
Ήταν τόσο όμορφη.
Θυμήθηκες τότε που την είχες πρωτογνωρίσει.
Την αγάπησες παράφορα. Κάνατε όνειρα.
Θέλατε να ζήσετε… μαζί…
ευτυχισμένοι…

Ελπίδα, είπες με σταθερή φωνή.
Στάθηκες στη μέση του δρόμου.
Έκανες δυο βήματα. Είπες να τρέξεις ξωπίσω της.
Τα μαλλιά της ανέμιζαν όπως ανέμισαν οι προσδοκίες σου…
Τα όνειρα τσακίστηκαν στην άβυσσο,
να ενωθούν με ότι είχες κρύψει καλά,
με τη ζωή σου πριν την συναντήσεις…

Ελπίδα, ψέλλισες καθώς την έβλεπες να στρίβει στην οδό Παραδείσου.
Δεν έστρεψε το βλέμμα πίσω.
Στην άβυσσο, στην άβυσσο σκέφτηκες…
Εκεί δεν είναι η δουλειά σου; Η ζωή σου; Όλα εκεί…
Μια μικρή βόλτα στον Παράδεισο ήταν μόνο…
Πήρες το δρόμο της επιστροφής.
Τίποτα δεν είχε αλλάξει από την τελευταία φορά
που περπάτησες αυτούς τους δρόμους…
Έμειναν όλα ίδια στο σκοτάδι.
Δεν ξεχωρίζεις πρόσωπα και πράγματα. Όλα ίδια.
Όλα μαύρα στην άβυσσο…

Εσύ ποιο βιβλίο διαβάζεις???

Πριν λίγες μέρες ο koukws με το τελευταίο ποστ μου πέταξε το μπαλάκι (όχι το μπαλάκι που μου πήρε από τα jumbo) σε ένα παιχνίδι μεταξύ των blogger... Πρέπει εγώ λοιπόν τώρα, να σας παραθέσω την 6η, την 7η και την 8η περίοδο της σελίδας 123 από το βιβλίο που διαβάζω αυτήν την περίοδο ή από το βιβλίο που βρίσκεται δίπλα μου αυτήν τη στιγμή...

Επειδή δεν νομίζω ότι τα Πολιτικά του Αριστοτέλη ή η Έκθεση Έκφραση της Γ΄ Λυκείου ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους blogger, θα παραθέσω απόσπασμα από το βιβλίο όχι που διαβάζω αλλά που βρίσκεται δίπλα μου τυχαία, καθώς θα βασιστώ σε ένα απόφθεγμα που υπάρχει σε αυτό(σε άλλη σελίδα) για να γράψω ένα από τα επόμενα ποστ! Το βιβλίο έχει τίτλο Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία.

Ο ιππότης πήρε μια βαθιάν ανάσα, και κάπως καθάρισε το κεφάλι του. Ύστερα διάβασε μεγαλόφωνα τις δυο τελευταίες αράδες της επιγραφής:"κι αν κολλάω στα γνωστά , δε θα μάθω τ΄άγνωστα".

Μοιάζει με παραμύθι αυτό το βιβλίο γι' αυτό είναι ένα από τα βιβλία που με συγκίνησε. Eίναι γραμμένο με απλή γλώσσα και πραγματεύεται τις περιπέτειες ενός ιππότη, με τον οποίο μπορούμε να ταυτιστούμε όλοι μας. Ο ιππότης μας, προσπαθεί να απαλλαγεί από την σκουριασμένη πανοπλία που αναγκαστηκε να φορέσει για να γίνει αρεστός και αποδεκτός και να ξαναβρεί τον εαυτό του περιπλανόμενος στα κάστρα της Σιωπής, του Θάρρους, της Τόλμης, της Γνώσης,της Αλήθειας....

Onirama Duskolos Kairos Gia Prigkipes Δύσκολος καιρός για

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Στην κοινωνία της επιφάνειας, της εικόνας και του σεξ, στις μέρες μας δηλαδη, υπήρχε μια κοπέλα που πίστευε στα παραμύθια... Ένα βράδυ του Απριλίου, άνοιξη του 2004, δεν μπορούσε να κοιμηθεί γιατί την βασσάνιζαν οι σκέψεις... Ένας φίλος της που είχε κληθεί να την βοηθήσει αποφάσισε τότε να της πει ένα παραμύθι... Μια φορά και έναν καιρό, της είπε, ήταν ένας πρίγκιπας που έψαχνε όλον τον κόσμο για να βρει μια καλή κοπέλα! Επειδή όμως δεν βρήκε στην χώρα των θαυμάτων καμία κοπέλα που να του αξίζει, αποφάσισε να γυρίσει όλο τον κόσμο μέχρι να βρει αυτή που ονειρεύονταν από μικρός... Μια μέρα, συνέχισε ο φίλος να διηγείται, έχοντας γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο, περνώντας από ψηλά βουνά και μεγάλες θάλασσες έφτασε και στην Ελλάδα! Κάτι μέσα του του έλεγε πως εκεί θα την συναντήσει, την κοπέλα που θα την έκανε πριγκίπισσα με την αγάπη του! Εφτά χρόνια την έψαχνε αλλά μάταια! Δεν έχανε όμως την υπομονή του! Ένιωθε ότι είναι πια κοντά!
-Είχε και άσπρο άλογο; ρώτησε η κοπέλα.
-Ναι και φυσικά είχε άσπρο άλογο της απάντησε ο φίλος της.
Σύμφωνα με το όνειρο του, συνέχισε το αγόρι, την πρώτη φορά που θα συναντούσε την κοπέλα θα την έβλεπε να κοιμάται. Θα πήγαινε τότε δίπλα της και τραβώντας απαλά τα καστανά μαλλιά της -είχε καστανά μαλλιά τότε η κοπέλα- θα την ξυπνούσε με ένα πολύ γλυκό και τρυφερό φιλάκι! Ο μύθος λέει ότι κάποτε συνάντησε μια μάντισσα και του είπε πως η κοπέλα που ψάχνει θα γεννιόταν μετά από 1000 χρόνια! Μπορούσε όμως να του κάνει μαγικά και να τον πάει μπροστά στο χρόνο, με τίμημα όμως τον θρόνο του! Το ταξίδι αυτό δεν θα είχε γυρισμό! Ο πρίγκιπας δέχτηκε χωρίς κανέναν ενδοιασμό! Την αγαπούσε τόσο... Σε 57 ημέρες από σήμερα, λέει το αγόρι στην μικρή κοπέλα, συμπληρώνονται 1019 χρόνια από εκείνη την ημέρα! ( σε 57 ημέρες... αναρρωτήθηκε η κοπέλα. Μα, σε 57 ημέρες, ναι θα ήταν 16 του Ιούνη... Η κοπέλα είχε τα γενέθλεια της! Και θα γίνονταν 19!) Ο πρίγκιπας είναι ανάμεσα μας, γι αυτό κοιμήσου λέει στην κοπέλα ο παραμυθάς φίλος της, μην τύχει και περάσει από το σπίτι σου σήμερα και σε βρει ξύπνια! Που ξέρεις μπορεί να είναι αληθινός αυτός ο μύθος και εσύ η τυχερή κοπέλα!
-Και πως θα την γνωρίσει; ρωτάει η κοπέλα.
-Μα την έβλεπε κάθε βράδυ στον ύπνο του...
-Την αγαπάει πολυ;
-Φυσικά, αλλιώς δεν θα γυρνούσε 7 χρόνια με το άλογο του όλον τον κόσμο, ούτε θα θυσίαζε τον θρόνο του...
-Θα την βρει άραγε;
-Και βέβαια θα την βρει! Ακόμα και στον κακό αυτόν κόσμο υπάρχουν καλές κοπέλες! Γι αυτό, κοριτσάκι, να είσαι πάντα καλό κορίτσι και που ξέρεις...
Η κοπέλα αποκοιμήθηκε με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη και ονειρεύτηκε τον πρίγκιπα της.....

... 16 Ιούνη 2004! Η κοπέλα γιορτάζει τα 19α γενέθλια της... 2 μέρες μετά το παραμύθι αρχίζει... Άργησε 2 μέρες, λέει με χαρά στον φίλο της αλλά ήρθε...
Τότε η ψυχή της, αγνή και ρομαντική ένιωσε τα παρακάτω λόγια...

Ήρθες σαν τον ήλιο που βγήκε πίσω από τα σύννεφα
και έριξες τις ηλιαχτίδες σου στο μουντό ουρανό της ψυχής μου
Σαν το φεγγάρι μες στη σιωπηλή και πονεμένη νύχτα να φωτίσεις τα σκοτεινά σοκάκια της καρδιάς που είχε φορέσει το μαύρο μανδύα της..
Ήρθες σαν τον άνεμο που τρέχει μες στις φυλλωσιές
για να ξεριζώσεις τους φόβους του μυαλού μου...
Σαν την βροχή να ζωντανέψεις τα λουλούδια της καρδιάς
που κόντευαν να μαραθούν από την ανείπωτη μοναξιά.
Ήρθες σαν τ'αστέρια που στολίζουν τον ουρανό
να δώσεις λάμψη στα όνειρα που είχαν ξεχαστεί στη σκιά του πόνου..
Σαν τη φωτιά να κάψεις τις αννόητες σκέψεις που βασσανίζονται στην άσκοπη περιπλάνηση σε πράγματα ανούσια.
Ήρθες σαν τον πρίγκιπα να μετατρέψεις το γλυκό παραμύθι της φαντασίας σε πραγματικότητα.
Σαν τον πειρατή του ονείρου να κρατήσεις όμηρο την σκέψη μου μόνο για σένα.

Σεπτέμβρης 2006 και η ρομαντική κοπέλα προσπαθεί να καταπιέσει τον εαυτό της, να πάψει να δείχνει και περισσότερο να πάψει να είναι ευαίσθητη και συναισθηματική, να σταματήσει να επηρεάζεται από τα συναισθήματα της... Σταμάτησε τότε να πιστεύει στους πρίγκιπες, στα παραμύθια και στους μεγάλους έρωτες... Δεν υπάρχουν πρίγκιπες προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της... Τα λόγια όμως του φίλου της ήταν χαραγμένα στο μυαλό της... Και αν υπάρχουν; Και αν απλά δεν έχουν άσπρο άλογο και κυκλοφορούν ανάμεσα μας; Δεν μπόρεσε τελικά να ξεμπερδέψει τις σκέψεις της... Κατάφερε όμως να γράψει το παρακάτω ποίημα...

Η Αγάπη ξεχνά;

Πέρασε η νύχτα... Σε λίγο ξημερώνει..
Αλλά το σκοτάδι την σκέψη δεν αφήνει.
Εκεί φυλακισμένο νεκρώνει κάθε ιδέα που τείνει στο φως να φανερώνει πως
η Αγάπη ξεχνά...

Όχι δεν ξεχνά! Εσύ μου το ΄μαθες....
Δεν ξεχνά!
Ανόητη περιπλανιόμουν στα σοκάκια της λησμονιάς.
Πικρά σου λόγια να κρύψω..
Έλεγα... Η Αγάπη ξεχνά..

Προδοσίες σκληρές, φωνές και προσβολές
νόμιζα πως ίσως διαγράφονται με ζεστές αγκαλιές...
Έλεγα.. Η Αγάπη ξεχνά...

Μάτωσα. Πάλεψα. Ξέχασα.
Νόμισα την Αγάπη κατέκτησα...
Πλανήθηκα! Δεν ήταν αγάπη αυτό...
Η Αγάπη δεν ξεχνά!

Αγάπη είναι τον άλλον να πονάς,
παράπονα παλιά να του θυμίζεις...
Έτσι εσύ δεν αγαπάς;

Αγάπη είναι τη σιωπή απαίτηση να έχεις
όταν τα όρια τα ξεπερνάς
και σε κουβέντες της στιγμής απαντάς.
Έτσι εσύ δεν αγαπάς;

Αγάπη είναι στα παλιά να γυρίζεις
ό,τι σε πλήγωσε να κουβαλάς
μήνες αργότερα να το χτυπάς.
Έτσι εσύ δεν αγαπάς;

Αφού έτσι εσύ αγαπάς,
απλόχερα την αγάπη σου σκορπάς...
Αχάριστος λες, όποιος δεν την δεχτεί...

Νόμισες το "Σ΄αγαπώ" εύκολα
απ΄τα ξένα χείλη βγαίνει...
Αγώνας χρειάστηκε για να πουν τα χείλη:
Η Αγάπη ξεχνά...

Πέρασε η νύχτα... Ο ήλιος βγαίνει...
Ο φόβος όμως στην ψυχή σου ακόμα μένει...
Εκεί στην παιδική ψυχή κατοικεί...
Πρόσεχε! Δηλητηριάζει κάθε σκέψη σου αγνή...

Μήνες αργότερα η κοπέλα ακόμα δεν κατάφερε να απαντήσει στο ερώτημα... Άλλοτε έλεγε υπάρχουν πρίγκιπες... Άλλοτε πάλι απογοητευμένη έλεγε με παράπονο πως δεν υπάρχουν και ένιωθε πως ο φίλος της την κορόιδεψε... Μα να της πει τέτοιο ψέμα; Σκέφτονταν όμως πως μπορεί και να μην ήταν τόσο καλή κοπέλα, όπως αυτή που έψαχνε ο πρίγκιπας... Στεναχωριόταν πιο πολύ τότε... Στο μυαλό της έρχονταν όμως και τα λόγια ενός άλλου φίλου της ( είχε πολλούς φίλους που την αγαπούσαν και αυτή τους αγαπούσε όμως): Κάθε γυναίκα περιμένει τον πρίγκιπα αλλά ο πρίγκιπας δεν θα ΄ρθει γιατί δεν υπάρχουν πρίγκιπες... Ποιον από τους δυο να πιστέψει; Προσπαθούσε να μην σκέφτεται για να μην την πνίγει το παράπονο... Αποφάσισε τότε να πιστέψει μόνο το ένστικτο της... Και αυτό της έλεγε πως κάποτε θα βρει τον πρίγκιπα της... Σίγουρα κάπου θα βρίσκεται, και όχι μόνο στα όνειρα της... Θα έρθει και με την αγάπη του, που την έχει τόση ανάγκη θα την κάνει τόσο ευτυχισμένη... Ο φόβος της τώρα βέβαια είναι μήπως δεν τον αναγνωρίσει ή μήπως ξεγελαστεί και δώσει την καρδιά της σε κάποιον που φοράει την στολή του πρίγκιπα αλλά δεν έχει την καρδιά του... Και η δική της καρδιά; Μπορεί να την προστατέψει άραγε; Και αν στην προσπάθεια της αυτή προδώσει τον εαυτό της και ίσως τον πρίγκιπα της; Ίσως η κοπέλα 1022 χρόνια μετά από τα μαγικά, να συνάντησε τον πρίγκιπα που την έψαχνε... Ίσως πάλι όχι... Σε αυτό δεν μπορεί κανείς να την βοηθήσει...Μόνο το παραμύθι του χρόνου... Έτσι λέγεται το παραμύθι που γνωρίζεις την αρχή του, ζεις την συνέχεια του... δεν γνωρίζεις,αλλά με τις επιλογές σου καθορίζεις το τέλος του......